Bir Yudum Renk

Vurmuşum gece yarısı bir dost bile diyemediğim

                                                       bir gönül kişinin kapısına

Açmış gönül yüreğini sessiz sessiz kelimelerde

                                                            nakşediyor ruhu derinlerde

Mısra arası tanıdık bir yüz bana güldü

                                                       ben mişim meğer

Ne mutlu ben gibi benim gibi dertlere

                                                       kelimelerle bulanmış bir kişi

Okudukça gözyaşı aktı sızım sızım

                                                    gönül telimden

Yalnızlığım acı gelmedi bu kara kalem

                                                     tozunda

Benden öte öten bir kuşun kanadı kanatlandı

                                                       esti yüzüme

Anlamsızlığım sayfa beyazlığında güldü

                                                      dudağımın kenarında

Süzüldü gökyüzümün kara semasında

                                                      bir çift turna

Uçtu tozpembe diyarların hayalinde

                                                      bir hayale

Tutmadım kanadını onla uçtum yokla

                                                      var arası o çizgiye

Kainat ne kadar gerçekse bir o kadar

                                                       ................................................